Ελπίδες τέλος

Καλό χρυσό το συναίσθημα, αλλά όχι και το πόσο ανόητο μπορεί να σε κάνει. Σε φτάνει στο σημείο να αφήνεις να προσβάλλουν την νοημοσύνη σου κι όχι μόνο αυτό, αλλά να την προσβάλλεις κι εσύ ο ίδιος, ψήνοντας τον εαυτό σου πως αυτά που είναι, δεν είναι αυτά που είναι, αλλά αυτά που θα ήθελες να είναι!

Η ελπίδα, λένε, πεθαίνει τελευταία. Και γιατί δηλαδή να πεθάνει τελευταία; Γιατί να μην πάει μια ώρα αρχύτερα να γλυτώσουμε κι εμείς την ταλαιπωρία; Εε; Αυτή θα μας θάψει δηλαδή; Και καλά να είναι η ελπίδα όντως ζωντανή...αλλά να κοτσάρεις μια μούμια, πεθαμένη 1000 φορές και να την κοιτάς "ελπίζοντας"....πάει πολύ. Ακόμα και για μένα, πάει πολύ. Όχι, δεν επιτρέπω σε καμιά μούμια να με θάψει! Την θάβω εγώ!

Καθαρίσαμε με το ένα μέτωπο. Και τώρα πάμε στα δύσκολα. Εκεί που πραγματικά χρειάζεται ελπίδα, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει....

Φίλη μου

Κομμάτια. Κομμάτια, αλληλοσυμπληρώνονται. Αρμονία. Ισορροπία. Ένα καλοφτιαγμένο πάζλ.....
Ραγίζει. Σπάει. Ισορροπία δεν υπάρχει πια. Τα χτυπήματα απανωτά, απ' όλα τα μέτωπα.

Έχω μια φίλη. Δεν τη ζήτησα, μα ήρθε, πολλά χρόνια πριν κι έκατσε στη διπλανή καρέκλα. Από τότε είναι πάντα κοντά μου. Όπου κι αν είμαι, ό,τι κι αν κάνω, είναι μαζί μου. Κανείς άλλος δεν τη βλέπει, μόνο εγώ. Στην αρχή δεν μ' άρεσε, με τα χρόνια όμως άνθισε, ομόρφυνε ή ίσως συνήθισα την όψη της, δεν ξέρω.

Μαγεία. Μια λέξη που πολλοί χρησιμοποιούν, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν. Η λέξη της ζωής μου.

Ειρμός. Δεν υπάρχει.

Αιώρηση...

Είναι ψηλή, η φίλη μου, ογκώδης. Συνήθως στέκεται κάπου δίπλα μου, μα υπάρχουν φορές που γεμίζει το οπτικό μου πεδίο. Δεν ήθελα να τη βλέπω, τουλάχιστον όχι μόνο εκείνη. Της το είχα πει, μα δεν την ένοιαζε. Κάνει πάντα το δικό της. Κι αυτή...

Μουσική, λατρεία.

Θλίψη...

Δεν ήξερα ποια είναι. Την έβλεπα, πάντα εκεί, αμίλητη. Όταν είχα πια συνηθίσει στην παρουσία της, όταν αντιλήφθηκα πως δεν είχε κανέναν σκοπό να μ' αφήσει στην ησυχία μου, πρέπει να ήμουν γύρω στα 20, της έπιασα για πρώτη φορά κουβέντα. Τη θυμόμουν απ' την αρχή της εφηβίας μου ακόμα. Της το είπα. Μου χαμογέλασε με συμπάθεια. -"Τί θέλεις;" τη ρώτησα. "Ποιά είσαι;" -"Ακόμα δεν έχεις καταλάβει; Τ' όνομά μου είναι Μοναξιά." μου απάντησε.

Ακούω έναν στίχο τώρα...πόσο αληθινό...

Θέλω να βυθιστώ στους ήχους.

Είναι η καλύτερή μου φίλη. Δε μ' αφήνει ποτέ μόνη. Οξύμωρο... κι όμως. Την αγαπώ.

Ισορροπία δεν υπάρχει πια. Μαγεία. Η λέξη της ζωής μου. Όλα όσα έχω μέσα μου. Οι χαρές μου, οι προσπάθειές μου, οι λύπες μου... Δεν την περιμένω. Δεν την ψάχνω. Την δημιουργώ. Μαγικά. Απλά. Ανθρώπινα...

Μιλάμε τώρα πια, συχνά, τα τελευταία χρόνια. Είναι κομμάτι μου. Ίσως το μόνο ανέπαφο. Το πιο αληθινό. Σταθερά εδώ, δίπλα μου. Τώρα δεν νευριάζω όταν μου σκεπάζει τις άλλες εικόνες, τώρα ξέρω, προσπαθεί να με προστατέψει απ' την ασχήμια. Η καλύτερή μου φίλη. Κάποιοι είπαν πως θέλησαν να τη διώξουν από κοντά μου, να πάρουν τη θέση της. Κανείς δε μπόρεσε. Κανείς τόσο πιστός. Κανείς τόσο αληθινός. Φεύγουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Φεύγω, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Μουσική, λατρεία.

Μάτια καθάρια, ειλικρινή. Μάτια φοβισμένα. Μάτια δακρυσμένα, γελαστά. Μάτια κλειστά.

Τα χτυπήματα απανωτά, απ' όλα τα μέτωπα.

Η πιο πιστή μου φίλη. Κανείς δε μπορεί να πάρει τη θέση της. Την αγαπώ.

Αρμονία, δεν υπάρχει.

Κομμάτια...σκόρπια.

Ζωή... Ραγίζει, σπάει.

Για πόσο ακόμα...

Μια βόλτα στη βροχή

Μια βόλτα. Ανάμεσα στις ψηλές πολυκατοικίες. Εκεί που βασιλεύουν οι σκιές. Με τη σκέψη άδεια. Με την καρδιά γεμάτη. Με έναν κόμπο στον λαιμό. Με την αναμονή πλάι μου κι ας μην ακούω τα βήματά της. Την αναμονή του απόλυτου. Με τη γλυκιά γεύση των αναμνήσεων στην άκρη της γλώσσας μου. Με το τοπίο ν΄ αλλάζει συνεχώς, μα πάντα ίδιο. Με τις αναμνήσεις να χτυπά η μια την άλλη στη βιασύνη τους να φτάσουν στα μάτια μου.

Εικόνες... Ενα παιδάκι σ' ένα κίτρινο ποδήλατο. Οι μεγάλοι προβολείς ενός φορτηγού. Ένα ζευγαράκι φιλιέται σε μια γωνιά. Γαλάζια μπαλκόνια. Μια βιαστική κυρία με δύο σακκούλες, μία στο κάθε χέρι. Ξένοι.

Τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει. Πώς φεύγει ο χρόνος... σαν το νερό, δεν μπορείς να τον κρατήσεις μεσ' τις χούφτες σου. Μόνο τον αγγίζεις και τον βλέπεις να κυλά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και να χάνεται. Μια στιγμή. Όλα είναι μια στιγμή. Όλα. Όσα πρόλαβες. Όλη η ζωή.

Πόσα θα ήθελα να είχα πει Θεέ μου... Πόσα θα ήθελα να μπορούσα να πω. Φοβάμαι.

ΦΟΒΑΜΑΙ!

Μια σταγόνα. Κυλά στο πρόσωπό μου. Δειλό χαμόγελο. Ακολουθούν κι άλλες... κι άλλες. Σταματώ και κοιτάζω τον ουρανό. Τις αισθάνομαι, κάθε μια διαφορετικό βάρος, άλλη αποστολή. Ανοίγω το παλτό, ανοίγω τα χέρια μου, ανοίγω το είναι μου. Μένω ακίνητη, τα μάτια καρφωμένα στον ουρανό. Τα μαλλιά μου υγρά, τα ρούχα μου το ίδιο. Τις νοιώθω μέχρι το μεδούλι. Να ξεπλένουν τους φόβους, τη λύπη, να παίρνουν, φεύγοντας, μαζί τους κάθε σκιά. Η βροχή δυναμώνει, μαζί μεγαλώνει και το χαμόγελό μου, μέχρι που γίνεται ένα δυνατό γέλιο. Γέλα ψυχή μου! Είναι η δική σου στιγμή!

Απόψε θα πλαγιάσω κάτω από ένα λυπημένο σύννεφο...

Πλέον

Hemispheres

We can walk our road together,

if our goals are all the same.

We can run alone and free,

if we pursue a different aim.

Let the Truth of Love be lighted,

Let the Love of Truth shine clear.

Sensibility, armed with Sense and Liberty,

with the Heart and Mind united

in a single

Perfect

Sphere

Έτσι, σαν επίλογος...

Ερχόμαστε σ' αυτή τη ζωή για να την παλέψουμε. Να παλέψουμε για όλα όσα θέλουμε να έχουμε, ν' απολαμβάνουμε. Κάποιοι βρίσκουν τον τρόπο, κάποιοι όχι. Κάποιοι βρίσκουν τη δύναμη, κάποιοι όχι. Κάποιοι έχουν πιάσει το νόημα, κάποιοι όχι.

Η πάλη για ό,τι θέλει κανείς να έχει στη ζωή του, για ό,τι τον κάνει να νοιώθει γαλήνη, ηρεμία, ευτυχία, δεν είναι εύκολο πράγμα. Σε ορισμένους τα πράγματα έρχονται ευκολότερα απ' ό,τι σε άλλους. Μα όπως και να 'χει, το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο απόκτημα, θέλει δουλειά, θέλει πόνο, θέλει θυσίες.

Πόσοι έχουν όλα όσα θέλουν, επειδή απλά τους χαρίστηκαν; Κι αν σου χαρίζεται κάτι, πόσο τελικά μπορείς να το εκτιμήσεις; Πώς μπορείς να εκτιμήσεις κάτι που θεωρείς δεδομένο; Που δε χρειάστηκε ν' αγωνιστείς γι' αυτό; Αυτό που δεν έχει τίμημα, δεν έχει κι αξία.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη. Κοινοτοπία, μα πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που προσπαθώ να μην ξεχνώ. Μου καρφώνεται στο μυαλό και με συνεφέρει, κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να πνίγεται στη μιζέρια του. Βέβαια, δεν είναι πάντα εύκολο να κοιτάζεις το μέλλον με αισιοδοξία. Ορισμένες φορές είναι μάλιστα εξαιρετικά δύσκολο. Το θέλω όμως. Θέλω κάθε "αύριο", να είναι καλύτερο απ' το κάθε "χτες".

Καμιά φορά, το τοπίο θολώνει και χάνεις το δρόμο. Από ένα γεγονός, από ένα συναίσθημα, από έναν άνθρωπο... Δεν μπορείς να δεις καθαρά τι πραγματικά είναι αυτό που θα σου φέρει την ηρεμία και την ευτυχία που ζητάς. Και προσπαθείς, παλεύεις να τη φτάσεις, να την φτιάξεις, να την αγγίξεις, χωρίς να καταλαβαίνεις πως περπατάς σε λάθος μονοπάτι και πως ακολουθώντας το, δε θα τη βρεις ποτέ. Αγγίζεις ένα χέρι και αισθάνεσαι, νομίζεις πως αγγίζεις την ευτυχία. Και προχωράς, ουσιαστικά στα τυφλά, βλέποντας μόνο την εικόνα αυτού που θέλεις να έχεις και αγνοώντας την πραγματικότητα. Ίσως επειδή με το πραγματικό απλά υπάρχουμε, ενώ με το ιδανικό πραγματικά ζούμε.

Η ζωή μας, η ευτυχία μας, η πάλη μας, δεν εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από μας σ' όλη τους τη διάρκεια. Συναντάμε ανθρώπους, βιώνουμε καταστάσεις, αλλάζουμε τους μικρούς στόχους ή ακόμα και κομμάτια του εαυτού μας, με σκοπό να ενσωματώσουμε όλα τα νέα δεδομένα, χωρίς να χαθεί ο τελικός στόχος, το ίδιο το ταξίδι, που είναι η ευτυχία. Δυστυχώς, δε μπορεί να χωρέσει όλους και όλα. Κάποια, κάποιοι, πρέπει να μείνουν πίσω. Δυστυχώς, στον στόχο μπορείς να προχωρήσεις, μόνο αν το περιβάλλον σου τον μοιράζεται μαζί σου, αν το θέλει, αν σε βοηθά, αν το ευνοεί.

Είναι λάθος να εξαρτούμε την ευτυχία μας από οποιονδήποτε, εκτός τον ίδιο μας τον εαυτό. Οι άλλοι δεν είναι πάντα αυτοί που θέλουμε, αυτοί που χρειαζόμαστε, αυτοί που μπορούν να μας συντροφέψουν στο ταξίδι κι ας έχουμε πιστέψει το αντίθετο. Διότι για να συμπορευτούμε αρμονικά, δεν αρκεί να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον, πρέπει μαζί, να κοιτάζουμε προς το ίδιο σημείο. Και, ναι, ο στόχος μπορεί να είναι ο ίδιος για όλους, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα μπορέσουμε να τον βρούμε μαζί. Γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει άλλες σκέψεις, άλλους τρόπους, άλλους δρόμους, ορίζει στην πορεία του προς την ευτυχία, άλλες στάσεις από τις δικές μας. Πιθανώς, ορίζει και την ευτυχία του διαφορετικά απ' ό,τι εμείς. Κάποιοι ορίζουν σαν ευτυχία κάποιον άνθρωπο, κάποιοι τον εαυτό τους, κάποιοι το μόνιμο, κάποιοι το εφήμερο, άλλοι κάτι άλλο. Ισως σημασία τελικά να μην έχει τόσο το αποτέλεσμα, αλλά η αποφασιστικότητα κι η αξιοπρέπεια με την οποία ακολουθείς τον δρόμο, με την οποία δίνεις τον αγώνα σου.

Κάθε άνθρωπος, όσο κι αν μας μοιάζει, είναι τόσο μα τόσο διαφορετικός από τον καθένα απο μας. Κι όταν αυτές οι διαφορετικότητες έρχονται κοντά και ειλικρινά προσπαθούν να εναρμονιστούν, συμβαίνουν αναπόφευκτα μικρές ή μεγάλες εκρήξεις. Αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάται κανείς. Αρκεί να είναι δημιουργικές εκρήξεις. Εκρήξεις αγάπης. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως κι αυτό το υπέροχο, το σοφό σύμπαν που κατοικούμε, από μια τεράστια έκρηξη δημιουργήθηκε. Είπαμε όμως, όλοι είμαστε διαφορετικοί. Κάποιοι τις περιμένουν με χαρά, τις αντέχουν, τις περιμένουν για να δουν να γεννιέται μέσα απ' τη λάμψη τους κάτι καλύτερο την επόμενη στιγμή, ένα μικρό, υπέροχο, ξεχωριστό, δικό τους σύμπαν. Κάποιοι, όμως, δεν τις αντέχουν, αρκούνται στο υπάρχον, στο απλό, στο πραγματικό, κάποιοι τις φοβούνται, κάποιους τους κουράζουν.

Πρέπει, λοιπόν, κάποια στιγμή, να ανοίγουμε τα μάτια και να βλέπουμε καθαρά, ποιος είναι πράγματι διατεθειμένος ν' αγωνιστεί μαζί μας, να μοιραστεί μαζί μας την ευτυχία, να μας συνοδεύσει σ' έναν κοινό στόχο, έχοντας επιλέξει ν' ακολουθήσουμε μαζί τον ίδιο δρόμο, κάνοντας τις ίδιες στάσεις. Μόνο μ' εκείνους μπορούμε να προχωρήσουμε σ' ένα καλύτερο αύριο. Τους άλλους, πρέπει να τους αφήσουμε πίσω, όσο κι αν πονάει. Και πονάει πολύ περισσότερο, όταν γίνεται χωρίς θυμό, αλλά με νηφαλιότητα και πλήρη κατανόηση της αλήθειας. Όταν έχουν καταρρεύσει όλες οι δικλίδες ασφαλείας. Όλες οι ψευδαισθήσεις.

Δεν εγκαταλείπω εύκολα. Καθόλου εύκολα. Αγωνίζομαι, με όλο μου το είναι. Με όλους τους τρόπους. Δεν φοβάμαι τον χρόνο, δεν φοβάμαι τη φθορά, δε φοβάμαι τις συγκρούσεις, εξάλλου ξέρω πως τα μόνα που δεν μπορούν να συγκρουστούν, είναι αυτά που δεν θα συναντηθούν ποτέ. Δεν φοβάμαι τον πόνο, δεν φοβάμαι τον αγώνα, δεν φοβάμαι τον φόβο, δεν φοβάμαι το σκοτάδι, εξάλλου ξέρω πως το βαθύτερο σκοτάδι, είναι λίγο πριν την αυγή. Δεν φοβάμαι... Και πάντα πιστεύω πως η αγάπη είναι πολύ καλύτερος δάσκαλος απ' το καθήκον. Όταν αγαπώ, μπορώ να δώσω ζωή, να δώσω ψυχή, να δώσω και την τελευταία σταγόνα που μου έχει απομείνει. Όμως δε φτάνει να μάχομαι μόνο εγώ. Ξέρω καλά πως ποτέ δεν φτάνει μόνο ο ένας. Λίγοι αντέχουν να περιμένουν την αυγή...
Όταν κοιτάζω έναν άνθρωπο στα μάτια κι εκείνος κοιτά μακριά, καταλαβαίνω πως ήρθε η ώρα να προχωρήσω.

Ποτέ δεν θα πάρει κανείς μας, από κάποιον που δεν θέλει να δώσει. Δεν πρέπει και δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανέναν ν' ακολουθήσει τον δικό μας δρόμο, όσο κι αν θα το θέλαμε. Η ευτυχία για να ισχύει για παραπάνω από έναν, πρέπει να έχει κοινή έννοια. Δεν μπορούμε να μοιραστούμε τη δική μας ευτυχία με κάποιον που ψάχνει τη δική του αλλού, περπατώντας άλλους δρόμους, μ' άλλους τρόπους, σ' άλλους ανθρώπους.

Όσο επώδυνο κι αν είναι, λοιπόν, έρχεται η στιγμή που πρέπει να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα και να την αποδεχθούμε. Να διαχωριστούμε απ' τους ανθρώπους που θέλαμε να πιστεύουμε πως ήταν ένα μ' εμάς. Να προχωρήσουμε τον δρόμο μας, να τους αφήσουμε να κυνηγήσουν κι εκείνοι τον στόχο τους, απ' τους δικούς τους δρόμους, με τους δικούς τους τρόπους. Να απεγκλωβιστούμε, να τους απεγκλωβίσουμε και να ευχηθούμε να καταφέρουμε, όλοι, έστω μια φευγαλέα αγκαλιά στην ευτυχία.

μικρά ΜΕΓΑΛΑ

Παύσεις.

Πάντα.

Για τους πάντες.

Όχι.

Φυσικά, όχι για τους πάντες.

Τα μικρά, μεγάλα.

Πήραμε.

Τα μεγάλα, μικρά.

Πήραμε.

Καμία διακοπή.

Ένας σκοπός.

Εξαρτάται.

Νοιώθεις.

Θέλεις.

Άνοιξε ο δρόμος.

Ξέρεις.

Με τα χέρια.

Βλέπεις.

Θέλεις.

Είναι.

Δεν το λες.

Χωρίς πρόθεση.

Η εξαίρεση.

Πάντα.

Μπορεί κι έτσι.

Θα είναι.

Ξέρεις.

Το ένα.

Το μεγάλο.

Πήραμε.

Πίσω.

Χωρίς πρόθεση.

Ούτε καν.

Τα μεγάλα, μικρά.

Πήραμε.

Τα μικρά, μεγάλα.

Πήραμε.

Το ένα.

Το μεγάλο.

Λυπάσαι.

Μιλάς.

Πονάς.

Εκεί.

Πέρασε.

Χωρίς πρόθεση.

Ούτε καν.

Ούτε καν...

Χωρίς λόγο

Τελικά, είναι γραφτό μου πάντα να μένω με απορίες. Πάντα. Για μένα και για τους άλλους. Γι' αυτά που είναι. Γι' αυτά που θα μπορούσαν να είναι. Μερικές δε θα μου λυθούν ποτέ. Δε μπορώ, ούτε θα μπορέσω να καταλάβω πως γίνεται να παίζουν οι άνθρωποι με τους ανθρώπους. Το βλέπω καθημερινά να γίνεται και πολλές το 'χω βιώσει, μα ποτέ δεν το καταλαβαίνω.

Πάντα ήμουν δοτικός άνθρωπος. Καθόλου εύκολος, μα πολύ δοτικός. Έτσι έμαθα από παιδί. Αυτό μου έμαθαν οι γονείς μου. Έκανα δικά μου τα προβλήματα των άλλων. Έκλαιγα και έψαχνα λύσεις για πράγματα ξένα, που δε μ' αφορούσαν καν. Ακόμα το κάνω. Ούσα έτσι, λοιπόν, μου είναι τελείως ακατανόητο το σκεπτικό των ανθρώπων που το μόνο που τους ευχαριστεί είναι να δημιουργούν προβλήματα στους άλλους, αντί να βοηθούν.

Είμαι μάλλον παράξενη, τουλάχιστον έτσι μου λένε. Εγώ, πάλι, μια χαρά με βρίσκω. Δε βρίσκω τίποτα παράξενο στο να λέω αυτό που εννοώ και να εννοώ αυτό που λέω. Δε βρίσκω τίποτα παράξενο στο ότι στα 30φεύγα μου, έχω πια συνειδητοποιήσει το ποια είμαι, τα θέλω μου και τα μπορώ μου. Δε βρίσκω τίποτα παράξενο στο ότι έχω τιμή και δεν δίνω σε κανέναν το δικαίωμα να με λέει ψεύτρα ή εκμεταλλεύτρια ή αχάριστη. Αυτοί είναι παράξενοι. Αυτοί που βρίσκουν παράξενα όλα αυτά.

Είμαι εγωίστρια. Το ξέρουν όσοι με γνωρίζουν, πρωτίστως γιατί το λέω. Ναι, είμαι. Όχι, όμως, τόσο ώστε να πατάω στις πλάτες άλλων για την καλοπέρασή μου. Μου είναι αδιανόητο να φανταστώ πως θα κάνω κάποιον να αισθανθεί πως παίζω μαζί του, πως τον εκμεταλλεύομαι. Μου είναι τελείως ξένο. Προτιμώ χίλιες φορές να είμαι εγώ το "θύμα". Χίλιες φορές. Και τόσες έχω υπάρξει lol. Όμως αυτό δε με πειράζει. Μ' αρέσει να τα 'χω καλά με τους άλλους, μα πάνω απ' όλα μ' ενδιαφέρει να τα 'χω καλά με τη συνείδησή μου.

Γι' αυτό και μ' αρέσει να δίνομαι. Αφήνομαι στους ανθρώπους του στενού περιβάλλοντός μου, ειδικά σ' αυτούς που επέλεξα εγώ ν' ανήκουν σ' αυτό. Κι ας ξέρω πως στο τέλος θα με πονέσουν. Το αντέχω. Έχω περάσει αρκετές, αρκετά δύσκολες καταστάσεις, έχω μάθει να τ' αντιμετωπίζω. Δε θα πω φυσικά και πως το χαίρομαι. Μ' ενοχλεί, κάθε φορά που συμβαίνει. Όμως αν δεν νοιώθω για κάποιον άνθρωπο, δεν μπαίνει στον στενό κύκλο. Κι αφού τον αφήνω να μπει, θεωρώ αυτονόητο το να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου ως έχουν, με ειλικρίνεια και χωρίς κρατήματα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι το εκμεταλλεύονται αυτό, για όσο το παίρνουν. Το ξέρω, δεν είμαι βλάκας. Απλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Αυτό είναι. Αυτή είμαι. Και δεν το παίζω μητέρα Τερέζα, προς Θεού. Απλά δεν μπορώ τις επιφανειακές, δήθεν "στενές" σχέσεις, κάθε τύπου. Ή έχω πραγματικά στενή σχέση με κάποιον και του δίνω ό,τι έχω μέσα μου, με ειλικρίνεια ή τον αφήνω έξω απ' τον κύκλο.

Δεν ξέρω τελικά ποιος χάνει. Μπορεί να είμαι εγώ. Αλλά νομίζω αυτός που χάνει, είναι αυτός που έπαιρνε...

Tι άραγε;

Θέλει σθένος να βλέπεις ισοπεδωμένο αυτό, που έδωσες απ' την ψυχή σου για να χτίσεις και να κάνεις σαν να είναι ακόμα εκεί ή είναι καθαρή βλακεία; Θέλει θάρρος να παίρνεις αποφάσεις που σίγουρα θα γυρίσουν σα μπούμερανγκ να σε χτυπήσουν ή είναι καθαρή βλακεία; Θέλει κουράγιο ν' ακούς απίθανους παραλογισμούς και να μη μιλάς ή είναι καθαρή βλακεία; Θέλει δύναμη να κάνεις πως πιστεύεις αυτά που σου παρουσιάζουν, όπως στα παρουσιάζουν και να μην κάνεις τίποτα ή είναι καθαρή βλακεία; Θέλει υπομονή να παρακολουθείς τα πόδια να σηκώνονται να χτυπήσουν το κεφάλι και να μην εξανίστασαι ή είναι καθαρή βλακεία; Θέλει αντοχές να βλέπεις το δάχτυλο να έρχεται κατευθείαν στο μάτι σου και να μην κινείσαι ή είναι καθαρή βλακεία;


Και τελικά, έχεις λόγο να τα σκέφτεσαι;

Το τελευταίο ερώτημα είναι αυτό που πραγματικά μ' απασχολεί. Δεν ξέρω. Αλήθεια δεν ξέρω πια. Νόμιζα πως ήξερα. Ηξερα, μα τα πράγματα ξαφνικά μοιάζουν διαφορετικά. Τελείως διαφορετικά.



Μόλις ξεκαθαρίσει αυτό, θα ξεκαθαρίσουν όλα.

...

MONO.