Islamic Poetry

Το βρήκα και το λάτρεψα.

I asked for Strength...
but I was given Difficulties to make me strong
I asked for Wisdom...
but I was given Problems to solve
I asked for Prosperity...
but I was given a Brain and Brawn to work
I asked for Courage...
but I was given Obstacles to overcome
I asked for Love...
but I was given Troubled people to help
I asked for Favors...
but I was given Opportunities

I received nothing I wanted

But I received everything I needed

Αγνώστου

Υποκλίνομαι

Ξένοι...φίλοι

Οι δύσκολοι άνθρωποι, σαν εμένα, χρειάζονται φίλους με γερό στομάχι. Φίλους να ξέρουν πώς να με αντιμετωπίσουν. Και, ευτυχώς, τους έχω. Λίγοι, αλλά καλοί. Δοκιμασμένοι. Όλοι. Ξέρω πως αν τους χρειαστώ, θα κάνουν τα πάντα, όπως κι εγώ για κείνους. Στα δύσκολα, όμως, δε στρέφομαι συχνά σ' αυτούς. Μάλλον, σε κανέναν δε στρέφομαι. Τα περνάω μόνη μου, συνήθως. Ή, καμιά φορά, και με ξένους-φίλους. Γνωστούς-αγνώστους. Υπάρχουν φορές που μου είναι ευκολότερο ν' ανοιχτώ σ' αυτούς και να δεχτώ απ' αυτούς. Αν ο δρόμος τους τυχαίνει μια στιγμή να διασταυρώνεται με τον δικό μου. Αν μοιραστούμε εκείνη την στιγμή, στη διασταύρωση. Αν κοιταχτούμε στα μάτια.

Στην πορεία της ζωής μου, αρκετές φορές έχω διασταυρωθεί με ξένους-φίλους. Με κάποιους κάτι έγινε και δέσαμε. Με κάποιους άλλους χαιρετηθήκαμε μετά την κοινή μας στιγμή και συνεχίσαμε, ο καθένας τον δρόμο του. Δεν τους συνάντησα ποτέ ξανά. Μέχρι σήμερα. Σήμερα ξαναβρήκα έναν ξένο-φίλο μου.

Διασταυρωθήκαν για δεύτερη φορά οι δρόμοι μας κι αυτή τη φορά, η ματιά διήρκεσε περισσότερο κι ήταν πιο δυνατή. Μετά από τόσον καιρό. Τότε, τον είχα χρειαστεί εγώ. Μ' ένοιωθε, το ήξερα. Σήμερα ήμουν εγώ η ξένη-φίλη του. Σήμερα με χρειαζόταν εκείνος. Τον νοιώθω, το ξέρει. Δε μιλήσαμε πολύ, αλλά είπαμε πολλά. Μοιραστήκαμε πολλά. Πολλά που μας έδεναν αλλά δεν το ξέραμε. Χωρίσαμε με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε. Ίσως να γίνει. Ίσως κι όχι. Δεν ξέρω. Δεν το σκέφτομαι. Το μόνο που σκέφτομαι είναι το πόσο έντονα μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις, ένας ξένος-φίλος. Πόσο κοντά σου μπορεί να έρθει, ένας ξένος. Πόσο τρυφερά μπορεί να σε κάνει να τον σκέφτεσαι, ένας φίλος. Πόση ζεστασιά μπορεί να σου χαρίσει μια ξένη....μια φιλική αγκαλιά, μετά από τόσον καιρό..

Κρίμα

Τι κρίμα να μην μπορούν, ορισμένοι άνθρωποι, να συμβιβαστούν με τις ίδιες τους τις επιλογές. Είναι λυπηρό. Κι ακόμα πιο λυπηρό είναι να μην μπορούν να δεχτούν πως κάποιος άλλος, στον οποίον νομίζουν πως ασκούν επιρροή, δεν νοιώθει καθόλου άσχημα. Δεν είναι ευχάριστο, μάλλον, να συνειδητοποιούν πως τελικά μόνο οι ίδιοι έχασαν.

Κοιτάζοντας μπροστά

Κι όταν έχεις κατασπαταλήσει χρόνο κι ενέργεια σε συζητήσεις που δεν έχουν αξία, για πράγματα που δεν έχουν τελικά καμία σημασία, πριν προλάβεις καλά καλά να το συνειδητοποιήσεις, γίνεται κάτι ξαφνικά και τ' αλλάζει όλα.

Λοιπόν, είναι παράξενο αυτό που συμβαίνει. Λες και κάποιος ή κάτι εκεί έξω με παρακολουθεί από μια γωνιά και ξέρει ποιά στιγμή πρέπει να επέμβει και πώς. Φροντίζει πάντα να διατηρεί ισορροπία κι έτσι όταν νοιώσω πως κάτι σπάει, πως κάπου δημιουργείται ένα κενό, σπεύδει να το διορθώσει με τον καλύτερο τρόπο.

Έχουν δίκιο, τελικά, αυτοί που λένε πως κάθε εμπόδιο είναι για καλό.

Σ' ευχαριστώ ζωή! Σ' αγαπώ και χαίρομαι κάθε που μου αποδεικνύεις πως μ' αγαπάς κι εσύ!

Άνθρωποι και... παράσιτα

Υπάρχουν οι άνθρωποι, υπάρχουν και οι άνθρωποι-παράσιτα. Τους δεύτερους πρέπει, πάσει θυσία, να τους αποφεύγουμε. Ομως δεν είναι εύκολο. Κι αυτό, διότι τα παράσιτα είναι χαμηλής, συνήθως, νοημοσύνης μεν, ύπουλα και αρκετά πονηρά δε, ώστε να μπορούν να μας ξεγελούν. Αλλοι γελιούνται για λίγες ώρες ή μέρες, άλλοι για μήνες, άλλοι για χρόνια ή ακόμα και για μια ζωή. Τα παράσιτα, βλέπεις, σε κάνουν να τα λυπηθείς και να τα συμπαθήσεις, πριν καταλάβεις πόσο βρώμικο παιχνίδι έπαιξαν στην πλάτη σου.

Αυτά, λοιπόν, τα παράσιτα, δεν ανήκουν σε συγκεκριμένη φυλή, κοινωνική ομάδα, φύλο ή ηλικία και κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ως φυσιολογικοί άνθρωποι. Γι' αυτό κι είναι δύσκολο ν' αναγνωριστούν με την πρώτη επαφή. Η γνωριμία όμως με ένα, αρκεί για να μπορείς ν' αναγνωρίσεις όποιο άλλο βρεθεί στον δρόμο σου και να το στείλεις από κει που 'ρθε, με συνοπτικές διαδικασίες.

Απόλυτα ανασφαλείς, επιπόλαιοι και ματαιόδοξοι, άνθρωποι με κάτω του μετρίου εμφάνιση και iq, έχουν ανάγκη της αποδοχής του αντιθέτου φύλου σε τέτοιον βαθμό, ώστε δεν ντρέπονται να παρουσιαστούν με ψεύτικο πρόσωπο και φτάνουν να προσφέρονται ως άλλοι σκλάβοι στο εκάστοτε αντικείμενο ενδιαφέροντός τους, προκειμένου να το κερδίσουν, χωρίς, φυσικά, να το εννοούν. Τουναντίον, το ζητούμενο είναι να σκλαβώσουν και να εξουσιάσουν το θύμα τους, ούτως ώστε να έχουν όλον τον χρόνο να το πνίξουν με τα ψέμματα και τις μεγαλοϊδεοληψίες τους. Η μέθοδος, αρχικά μια ωραιοποιημένη ταυτότητα, κολακεία σε βαθμό αηδίας, τεράστια λόγια χωρίς ίχνος αλήθειας και με μηδενικό αντίκρυσμα κι ακολούθως μεμψιμοιρία και αναφορά πραγματικών ή φανταστικών, μικρών ή μεγάλων προβλημάτων τους, στα οποία γνωρίζουν καλά, πως κάθε άνθρωπος, με έστω κι ελάχιστη ευαισθησία, θ' ανταποκριθεί και στα οποία, ως ασυνείδητοι που είναι, δεν θα διστάσουν να τον εμπλέξουν, αν και όσο αυτό τους χρειάζεται, αδιαφορώντας για ό,τι μπορεί να του προξενήσουν.

Άκρως εγωκεντρικοί, μίζεροι, ανώριμοι και επιφανειακοί, άνθρωποι κενοί, ανίκανοι να εκτιμήσουν αισθήματα και αρετές που όχι μόνο δε διαθέτουν, αλλά ούτε καν αντιλαμβάνονται στην ουσία τους, όπως η ειλικρίνεια ή η τιμιότητα. Γι' αυτούς είναι άγνωστες λέξεις. Όπως επίσης η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός, η εκτίμηση, η αλήθεια, η αγάπη, η δοτικότητα, η πίστη, το φιλότιμο, η αιδώς και πολλά άλλα.

Θεωρούν υποχρεωτική, άρα και δεδομένη, την άνευ όρων προσφορά και στήριξη των ανθρώπων με τους οποίους συνδέονται, ενώ τους προδίδουν με άπειρη ευκολία, αφού είναι ανίκανοι να νοιώσουν το παραμικρό συναίσθημα γι' αυτούς, παρά τους αντιλαμβάνονται και τους αντιμετωπίζουν, σαν προσωπική τους ιδιοκτησία. Αχώριστοι και χρησιμότεροι φίλοι τους, το ψέμμα κι η υποκρισία. Οι άνθρωποι-παράσιτα, δε γνωρίζουν ποιοι πραγματικά είναι. Είναι μια σειρά από προσωπεία, τα οποία αλλάζουν ανά πάσα στιγμή, ανάλογα με το ποιο θα τους βοηθήσει να πάρουν αυτό που θέλουν. Μοναδική αλήθεια που γνωρίζουν, το ψέμμα τους. Και, κρίνοντας πάντα εξ' ιδίων, θεωρούν ψέμμα, την αλήθεια των άλλων. Επιδιώκουν φανατικά την καλοπέρασή τους και την τόνωση της πτωχής αυτοπεποίθησής τους, με οποιονδήποτε τρόπο επιλέξουν, εις βάρος οποιουδήποτε.

Χαρακτηριστικότερη διαταραχή τους ο ναρκισσισμός κι η ανάγκη τους να επιβεβαιώνονται μέσω τρίτων, παντί τρόπω, αδιαφορώντας για τα προβλήματα ή ακόμα και τη διάλυση που φέρνουν στις ήδη ευάλωτες (σημαντικές, υποτίθεται) σχέσεις τους. Για την ακρίβεια, είναι ανίκανοι να δημιουργήσουν αληθινές σχέσεις. Εκμεταλλεύονται απροκάλυπτα το συναίσθημα που παίρνουν, χρησιμοποιώντας τον ερωτικό τους σύντροφο ως μέσο για να αναδεικνύονται και φυσικά μια τέτοια σχέση, δεν είναι δυνατόν να έχει μέλλον, εφόσον τα θεμέλιά της είναι σαθρότατα έως ανύπαρκτα. Τα πηγαίνουν καλά με τον σύντροφο/εργαλείο τους όσο καλύπτει τις ανάγκες τους και μέχρι να αντιληφθεί το θέατρο ή να θέσει το θέμα της αγάπης και της αλληλοπροσφοράς. Τότε είναι που η σχέση παίρνει την κατιούσα και πολύ σύντομα διαλύεται, ενώ, φυσικά, έχουν ήδη βρει τον επόμενο σύντροφο/εργαλείο. Δηλώνουν, δηλαδή, έρωτα κι αγάπη στο εκάστοτε ταίρι τους, ενώ στην πραγματικότητα είναι ερωτευμένοι ΜΟΝΟ με τον εαυτό τους, απλά έχουν απόλυτη ανάγκη να υπάρχει πάντα κάποιος δίπλα τους που να τους θαυμάζει και να τους δείχνει προτίμηση, γιατί μόνο έτσι μπορούν να εκτιμήσουν κι οι ίδιοι τον εαυτό τους. Έρμαια αυτής τους της ανάγκης, αλλάζουν συχνά συντρόφους, διότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να κρύβουν την πραγματικότητά τους για πολύ καιρό.

Ξέρουν πόσο λίγοι και μικροί είναι στην πραγματικότητα, γι' αυτό και φροντίζουν να πλασάρονται ως αξιολάτρευτοι, αξιολογότατου χαρακτήρος, καλοί σαμαρείτες, αμέμπτου ηθικής, πράγματα δηλαδή των οποίων δεν κατέχουν καν την ουσιαστική σημασία. Δεν παραλείπουν δε, να τονίζουν σε κάθε ευκαιρία αυτά τα χαρίσματα, που θα ήθελαν πολύ να έχουν, ως ήδη υπάρχοντα, περιμένοντας ή κι απαιτώντας ακόμα, να τους τα επιβεβαιώσει το ταίρι τους. Τους είναι, λοιπόν, αδύνατον να ανεχτούν για πολύ κάποιον που δεν τους επαινεί συνεχώς, αλλά τους μιλά με τη γλώσσα της αλήθειας, την οποία συνειδητά ή μη, αντιλαμβάνονται ως ψέμμα ή υπερβολή, αρνούμενοι να δουν την ουσία τους, διότι ένα τέτοιο τεράστιο ναρκισσιστικό πλήγμα, θα τους διέλυε.

Πολύ χαρακτηριστική, επίσης, είναι κι η εντονότατη τάση τους να προβάλλουν τις δικές τους αδυναμίες κι ελαττώματα, στους άλλους.

Αδιαφορούν παντελώς για τις συναισθηματικές ανάγκες των άλλων, όσο κι αν ισχυρίζονται το αντίθετο, υποκρίνονται όμως πως τους καταλαβαίνουν, για να επιτύχουν δικούς τους σκοπούς. Αξιώνουν κατανόηση και συγχώρεση ο,τιδήποτε κι αν κάνουν, οσοδήποτε κι οποιονδήποτε κι αν πληγώσουν, πιστεύοντας ακράδαντα πως το δικαιούνται, με αποτέλεσμα να μην υπολογίζουν κανέναν, εκτός του εαυτού τους. Χρησιμοποιούν ανόητες, ανυπόστατες, ανήκουστες, αστείες δικαιολογίες και ψεύτικα δάκρυα, προκειμένου να γίνει δεκτή οποιαδήποτε αθλιότητα κάνουν κι όταν δεν συμβαίνει αυτό, θυμώνουν και γίνονται προκλητικοί, κατηγορώντας τους άλλους. Ασφαλώς, δεν την παραδέχονται ποτέ ως έχει, αλλά χαρίζουν στην κάθε τους αθλιότητα ονόματα όπως "χαζομάρα" ή "σαχλαμάρα" στην προσπάθειά τους να μειώσουν τη σημασία, άρα και το αντίκτυπό της. Είναι ανίκανοι να αντιληφθούν και να ενδιαφερθούν για τις συνέπειες της συμπεριφοράς τους. Είναι ανίκανοι να σεβαστούν ο,τιδήποτε κι οποιονδήποτε, ανίκανοι να εκτιμήσουν ό,τι κι αν τους δίνεται, θεωρώντας το, λίγο.

Διακατέχονται μονίμως από το αίσθημα του ανικανοποίητου. Κι όταν κάποιος τους προσφέρει απλόχερα, ενθουσιάζονται μ' αυτό, αλλά συνεχίζουν να πιέζουν και να απαιτούν, γεμίζοντάς τον ενοχές, ενώ οι ίδιοι όχι μόνο δεν προσφέρουν τίποτα, αλλά συγχρόνως ψάχνουν κι από αλλού κάλυψη. Δεν τους αρκεί κανείς και τίποτα, δεν νοιώθουν ευχαριστημένοι και δε θα είναι ποτέ, όσο αρνούνται να κατανοήσουν πως το είδος και το τρομακτικό μέγεθος του εσωτερικού τους κενού, δεν είναι εφικτό να καλυφθεί από άλλους ανθρώπους.

Η αυτογνωσία δεν υπάρχει καν στο λεξιλόγιό τους. Τους είναι αφόρητη ακόμα και η ιδέα του να κοιτάξουν μέσα τους. Ξέρουν καλά πως η πραγματικότητά τους, απέχει παρασάγγας απ' την ναρκισσιστική εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους, και μια τέτοια κίνηση, θα έθετε σε κίνδυνο την τόσο εύθραυστη αυτοεκτίμησή τους. Άρα και θεωρούν αυτονόητη την αλλαγή των γύρω τους, κατά τρόπο τέτοιον, ώστε να μην διαταράσσεται ποτέ η προσωπική τους, πλασματική, γαλήνη.

Βαθιά συμπλεγματικοί, διψούν για αποδοχή απ' το περιβάλλον τους, κι ενώ ξέρουν ότι δεν την αξίζουν, πείθονται, με ιδέες μεγαλομανίας, πως οι άλλοι τους χρωστούν τα πάντα, χωρίς να χρειάζεται οι ίδιοι να προσφέρουν κάτι περισσότερο της (σημαντικότατης, κατ' αυτούς) παρουσίας τους. Βέβαια, υπόσχονται, θυσιάζονται και δίνουν το αίμα τους για αυτόν που έχουν κοντά τους, αλλά μόνο στα λόγια. Τα λόγια, είναι το μόνο μέσον πειθούς που διαθέτουν, γι' αυτό κι έχουν εκπαιδευτεί να τα χρησιμοποιούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στην πράξη, όμως, δεν προτίθενται να κάνουν το παραμικρό, εκτός κι αν έτσι εξυπηρετούν κάποια προσωπική τους ανάγκη. Θεωρούν πως όλα τους οφείλονται, ενώ οι ίδιοι δεν οφείλουν παρά μόνο στον εαυτό τους. Απαιτούν τα πάντα με πιεστικό τρόπο, μιζέρια κι απειλές, ενώ, κενοί οι ίδιοι, δεν μπορούν, δεν έχουν, μα και δε θέλουν να προσφέρουν τίποτα. Μέσα τους έχουν πιστέψει πως αξίζουν να έχουν ό,τι κι αν θελήσουν από όποιον κι αν το θελήσουν, χωρίς ουσιαστική προσπάθεια από πλευράς τους, παρόλη την μεμψιμοιρία και τη μιζέρια η οποία τους διακρίνει. Αυτή είναι μια πολύ χαρακτηριστική αντίφαση, που αποτελεί κύριο γνώρισμα του ανθρώπου-παράσιτο. Εχουν, δηλαδή, ένα πολύ ιδιαίτερο, στρεβλό, σύστημα αξιών, το οποίο απαντάται μόνο στο συγκεκριμένο είδος. Με ανάλογα στρεβλό τρόπο, ερμηνεύουν σχέσεις, αισθήματα κι έννοιες, μεταξύ άλλων κι αυτή της αξιοπρέπειας, έτσι ώστε να νοιώθουν, τελικά, καλά με τον εαυτό τους.

Όσοι είχαν την ατυχία να συναναστραφούν κάποιον τόσο δυσλειτουργικό, θα γνωρίζουν πολύ καλά, το πόσο ρηχές και προβληματικές σχέσεις δημιουργεί και το μέγεθος της ζημιάς που τελικά προκαλεί, το οποίο εξαρτάται από την ευαισθησία αλλά και τον βαθμό νοημοσύνης του θύματος, από το πόσο κοντά στο παράσιτο βρέθηκε και για τι διάστημα. Είναι γεγονός πως για τον άνθρωπο-παράσιτο, μόνο ο εαυτός του έχει αξία. Οι άλλοι θεωρούνται αναλώσιμοι. Σκοπός της ύπαρξής του να τους χρησιμοποιεί για να ικανοποιεί τις ανάγκες του, σκοπός της ύπαρξής τους, να τον υπηρετούν, όπως και για όσο το χρειάζεται. Ασφαλώς, δεν δύναται να κατανοήσει πόσο ζημιώνεται και πόσα χάνει κι ο ίδιος μ' αυτή του τη στάση. Μη έχοντας, λοιπόν, τίποτα να δώσει, παίρνει αχόρταγα από αυτούς που τραβά κοντά του, μέχρι να τους αδειάσει τελείως. Ως ενεργειακό βαμπίρ, ρουφά άπληστα την ενέργεια εκείνου που κάνει το λάθος να τον αφήσει να πλησιάσει, μέχρι τελευταίας ρανίδος. Όμως ακόμα και τότε, δεν προτίθεται ν' αφήσει το θύμα του να φύγει (κι ας έχει ήδη βρει νέο), καθώς, όπως προαναφέρθηκε, το θεωρεί ιδιοκτησία του και προσπαθεί, χρησιμοποιώντας πάντα μεγάλα λόγια που ασφαλώς δεν πιστεύει, να κερδίσει εκ νέου τον θαυμασμό του, ώστε να μπορέσει ξανά να του ασκήσει εξουσία.

Τη στιγμή που το θύμα του αποφασίσει ν' απομακρυνθεί (όσοι το έχουν ζήσει, ξέρουν), ο άνθρωπος-παράσιτο, δεχόμενος κριτική και νοιώθοντας πως χάνει τον θαυμασμό, θα πανικοβληθεί και θ' αντιδράσει έντονα. Θα κάνει ό,τι μπορεί, -στα πλαίσια, πάντα, των περιορισμένων ικανοτήτων του-, για να το κρατήσει. Θα υποσχεθεί, θα παρακαλέσει, θα φωνάξει, θα κλάψει, αλλά -προσοχή!- σε καμία περίπτωση αυτές του οι αντιδράσεις δεν δηλώνουν επίγνωση των όσων έχει προκαλέσει με τη στάση του. Είναι απλά εκφράσεις του πόνου και του θυμού, που του προκαλεί η απώλεια της εκτίμησης και η τραγική, για κείνον, αίσθηση της ήττας. Του είναι αδύνατον ν' αποδεχτεί πως δεν έχει πια τον έλεγχο, πως δεν θ' ακούει πια ότι είναι ο καλύτερος απ' όλους, καθώς δεν τρέφει εκτίμηση για τον εαυτό του, παρα μόνο μέσω του θαυμασμού των άλλων, οπότε και καταρρακώνεται όταν του λένε "όχι".

Είναι σύνηθες, τα θύματα να χρειάζονται παραπάνω από μία απόπειρες για να καταφέρουν ν' απομακρυνθούν. Κι αυτό, διότι αρχικά, μη έχοντας γνώση της πραγματικότητος, δεν κατανοούν τι προκαλεί αυτές τις αντιδράσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ευλόγως υποθέτουν πως είναι απόρροια των δυνατών συναισθημάτων που τρέφει γι' αυτά το παράσιτο, με αποτέλεσμα να πιστεύουν στις υποσχέσεις του και σ' όσα τις συνοδεύουν, να το συγχωρούν και να μένουν κοντά του. Όμως, καμία καλή πράξη δε μένει ατιμώρητη! Οι άνθρωποι-παράσιτα, ασφαλώς, το γνωρίζουν αυτό και το εκμεταλλεύονται στο έπακρο, όπως και κάθε τι άλλο, προς όφελός τους. Αυτό, άλλωστε, ξέρουν να το κάνουν καλά.

Το θετικό είναι πως, η γνωριμία κι η συναναστροφή μαζί τους, μας βοηθούν να αναγνωρίσουμε ευκολότερα και να εκτιμήσουμε περισσότερο, τους ανθρώπους που πραγματικά ξέρουν να αισθάνονται, να εκτιμούν, να αγαπούν, να δίνονται, τους ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν το ενδιαφέρον και την προσοχή μας.

Θα ήταν καλύτερα για τους γύρω τους, αλλά κυρίως για τους ίδιους, αν μπορούσαν να εκτιμήσουν τη διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους. Αν μπορούσαν να προσφέρουν ανάλογα μ' όσα ζητούν. Αν έπαυαν να θεωρούν πως είναι θεοί και πως έχουν το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται όποιον κι όπως θέλουν, πληγώνοντάς τον. Αν έβλεπαν πως οι άλλοι έχουν αληθινά συναισθήματα, πως είναι ψυχές που χρειάζονται ενδιαφέρον πραγματικό, όχι πλασματικό. Αν ένοιωθαν ευγνωμοσύνη για ό,τι τους χαριζόταν. Αν γινόταν, οι άλλοι να τους εκτιμούν γι' αυτό που είναι κι όχι για το θέατρο που πουλάνε και που απέχει τόσο απ' την πραγματικότητα. Αν ανακάλυπταν την ομορφιά της ανιδιοτέλειας. Αν έκλειναν τα μάτια τους να κοιμηθούν το βράδυ, χωρίς να χρειάζεται να λογαριάσουν πόσες πληγές άνοιξαν, στη διάρκεια της ημέρας που πέρασε, με τη συμπεριφορά τους.

Αν μπορούσαν να κοιτάξουν στα μάτια έναν άνθρωπο που τους αγάπησε και τους στήριξε πραγματικά, χωρίς να χρειάζεται να λένε γελοιότητες στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν την προδοσία με την οποία του το ανταπέδωσαν.

Αν ήταν ήσυχοι πως έδωσαν όσα πήραν ή και κάτι παραπάνω. Αν ήταν ικανοί να νοιώσουν αυτό το μεγαλείο ψυχής, θα μπορούσαν να είναι γεμάτοι, ολοκληρωμένοι κι ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Αυτά, βέβαια, για να γίνουν κατανοητά από κάποιον, θα πρέπει να έχει ικανότητα αυτογνωσίας, αληθινών συναισθημάτων, σκέψης κι αυτοκριτικής.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, μια σημαντική γι' αυτούς απώλεια, είναι δυνατόν να τους ταρακουνήσει κάπως κι ίσως να τους κάνει να εκτιμήσουν σ' ένα βαθμό αυτό που είχαν, μα ακόμα κι αυτό, σπανιότατα φτάνει για ν' αλλάξουν το ο,τιδήποτε. Οι άνθρωποι-παράσιτα, είναι άνθρωποι απείρως αχάριστοι, ρηχοί, της στιγμής, του εαυτούλη τους κι αρκετά αφελείς, ώστε να αγνοούν πως για κάθε τι που κάνουν, θα κληθούν να πληρώσουν το τίμημα. Γι' αυτό και δεν πρέπει ποτέ να στηρίζεστε πάνω τους. Θα εκμεταλλευτούν ακόμα και την τελευταία σας αδυναμία. Beware!

Ίσως να είναι συγγενής ανωμαλία, ίσως να φταίει ο τρόπος που τους μεγάλωσαν, τι σημασία έχει...

Σημασία έχει πως, αν ποτέ,.. λέμε τώρα, κάποιος απο δαύτους κατανοήσει τη φύση της ύπαρξής του και τις επιπτώσεις που αυτή έχει στους ανθρώπους που τρέφουν αληθινά συναισθήματα, θα τρομάξει.

Ευτυχώς, για τους ανθρώπους-παράσιτα, η πιθανότητα να φτάσει τόσο μακριά το όποιο μυαλό διαθέτουν, είναι από μηδαμινή εως ανύπαρκτη. Δυστυχώς, για όσους δεν έχουν τη δύναμη να φύγουν από κοντά τους.

Κι αν αυτός που βίωσε μια ανάλογη τραυματική εμπειρία αισθάνθηκε πληγωμένος απ' την αχαριστία του παρασίτου κι ανόητος που γελάστηκε, τελικά αυτό που μένει κι έχει αξία, είναι η ανακούφιση που, έστω κι αργά, απηλλάγη του βάρους, κυρίως όμως η ευτυχής διαπίστωση πως ό,τι έδωσε ήταν αληθινό, πως ό,τι ένοιωσε ήταν αληθινό, πως ό,τι είπε ήταν αληθινό, πως ο ίδιος ήταν αληθινός, πως στάθηκε ανώτερος των περιστάσεων.

Αποσπάσματα

Είχε ακούσει πολλά για την αγάπη. Ήξερε καλά να την περιγράφει απ' τα διαβάσματα. Γνώριζε την εικόνα της, αλλά δεν είχε ιδέα για την μυρωδιά της. Έψαχνε πάντα να τη βρεί. Αλλά δεν ήξερε που συχνάζει. Σήκωσε λιθάρια, βούτηξε σε σκατά, κολύμπησε σε κύμματα, περπάτησε σε σκοτεινούς δρόμους. Την βρήκε μια φορά. Τυχαία. Κοντά σε μια ξεχασμένη βάρκα. Σε μια παραλία με βότσαλα. Την έπιασε, την φίλησε, την μύρισε και προσπάθησε να την κολλήσει στην ψυχή του σαν αφίσα. Νόμισε πως έτσι θα την κρατήσει για πάντα. Ακίνητη, καρφωμένη με πινέζες. Σαν αφίσα! Δεν ήξερε πως η αγάπη χύνεται στο αίμα από μια τρύπα της ψυχής. Κι έτσι μια νύχτα, που αργούσε να τελειώσει, η αφίσα ξεκόλλησε. Έπεσε και χάθηκε στο σκοτάδι...

Κρίμα! Κρίμα που δεν μπόρεσε να καταλάβει, πως η αγάπη δεν στερεώνεται με πινέζες. Κι ακόμα πως οι αρχηγοί τίποτα δεν αγάπησαν ποτέ εκτός απο την αρχηγία τους. Κρίμα που τον άρπαξε μια νύχτα ο λύκος. Ο αρχηγός. Και τον κατασπάραξε.

Είναι μερικές φορές, που όλος ο κόσμος γίνεται ένα πολύχρωμο μπαλόνι στα χέρια σου. Το πετάς ψηλά κι ύστερα ανοίγεις την αγκαλιά σου και το πιάνεις. Ένα πολύχρωμο μπαλόνι. Δικό σου. Ολότελα δικό σου. Να το πετάς, να το κοιτάς, να το φιλάς. Είναι μερικές φορές. Κι ας κρατάνε τόσο λίγο.. Μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση. Μια χίμαιρα. Ένα τρελλό ονειράκι. Σιγά! Σιγά που θα σου χαριστεί ο κόσμος!

Τα κύμματα... Τα κύμματα σ' οδηγούν εκεί που θέλουν να σε ξεβράσουν. Είναι να μη βρεθεί η ψυχή σου, άδειο κοχύλι, πεταμένη στο θυμό τους. Κάποιοι όμως είναι τυχεροί. Στ' άδεια κοχύλια της ψυχής τους, οι Γοργόνες κρύβουν τα τραγούδια τους. Κάποιοι...δεν θα τους βρεις σε κάθε βήμα σου...

Εγώ την τρέλλα μου την φοράω καπέλο. Δεν την αφήνω να μου γίνει θηλειά. Κι όταν δω πως η παράγκα μου πιάνει κοριούς, ανάβω ένα σπίρτο και την καίω. Δεν το 'χω για τίποτα. "Πόσο κάνει;", λέω στη μοίρα μου, "τι χρωστάω;". "Τόσα", μου λέει. "Πάρ' τα λοιπόν και δίνε του", της λέω, "έχω ραντεβού με την επόμενη μέρα!".

Στα παιδικά μας χρόνια, κρύβαμε τα χέρια μας στην τσέπη και προσπαθούσαμε να ονειρευτούμε. Τώρα που μεγαλώσαμε, κρύβουμε την ψυχή μας στην ίδια τσέπη...


(της Αλκυόνης Παπαδάκη)

Καλή χρονιά

Είθε το 2009 να είναι έστω καλύτερη χρονιά, αν όχι καλή.

Πώς;

Και πώς να τραγουδήσεις, αν δεν έχεις φωνή;

Πώς να γελάσεις, αν δεν έχεις καρδιά;

Πώς να τρέξεις, αν δεν έχεις πόδια;

Πώς να πετάξεις, αν δεν έχεις φτερά;

Πώς να ονειρευτείς, αν δεν έχεις ελπίδα;

Πώς;

"Ο ένας"

Ποιά είναι η ιδανική σχέση; Και τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να πεις για κάποιον πως αυτός είναι "ο ένας"; Πώς μπορείς να το ξέρεις και πότε; Είναι ο έρωτας; Είναι η αγάπη; Είναι η ταύτιση απόψεων; Τα κοινά ενδιαφέροντα; Το να περνάς καλά μαζί του; Μήπως είναι όλα αυτά μαζί; Ή μήπως τίποτα απ' αυτά;

Υπάρχει απάντηση;

Είναι πολύ δύσκολες οι σχέσεις τελικά. Κι όσο μεγαλώνεις, γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Στις μικρές ηλικίες φτάνει το να περνάς καλά με κάποιον. Τόσο απλά. Να γελάς, να διασκεδάζεις, να απολαμβάνεις τις ώρες που περνάς μαζί. Είναι τόσο απλό τότε. Είναι απλό γιατί μοιράζεσαι μόνο αυτές τις ώρες, τον ενθουσιασμό και τα όνειρα γι' αυτό το "πάντα", που, τελικά, ελάχιστοι καταφέρνουν να κάνουν πραγματικότητα. Αργότερα όμως, οι παράμετροι πληθαίνουν. Όσο πιο αργά, τόσο πιο πολλές. Δεν φτάνουν οι ευχάριστες βόλτες και τα όμορφα λόγια. Χρειάζεσαι τον άνθρωπο κι όχι τις ώρες του. Χρειάζεσαι να δεις μέσα του και να δει μέσα σου.

Ορισμένοι θεωρούν πως με τα βασικά γίνεται. Με αγάπη, σεβασμό, εκτίμηση, ενδιαφέρον, καλή πρόθεση. Είναι, σαφώς, απαραίτητα συστατικά κι αρκούν για να διατηρηθεί μια αξιοπρεπής σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων. Αλλά μόνο μ' αυτά, θ' απέχει πολύ απ' το ιδανικό.

Η ιδανική σχέση πρέπει να τα έχει όλα. Αυτά που φαίνονται κι αυτά που δε φαίνονται. Αυτά που χρειάζεσαι, αυτά που θέλεις κι αυτά που ονειρεύεσαι. Αυτά που θεωρείς αυτονόητα και τ' άλλα, που πριν τα νοιώσεις, ίσως να μη γνωρίζεις καν την ύπαρξή τους.

Η ιδανική σχέση πρέπει να είναι όλα. Πρέπει να είναι η μέρα σου, η νύχτα σου, η λύπη, η χαρά σου, η τρικυμία, το λιμάνι σου.

Η ιδανική σχέση πρέπει να είσαι εσύ. Κι εσύ, να είσαι ο άλλος.

Ακούγεται εύκολο;

Να είσαι το όπλο κι η ασπίδα του κι εκείνος το ίδιο για σένα. Να χτυπάει εκείνος και να ματώνεις εσύ. Ν' ανασαίνεις εσύ και να γεμίζουν οξυγόνο τα δικά του πνευμόνια. Να πονά εκείνος και να δακρύζεις εσύ. Να σκύβεις εσύ πάνω σ' ένα λουλούδι και να νοιώθει εκείνος την ευωδιά του.

Ακούγεται εύκολο;


Και πώς το φέρνεις στη ζωή σου; Θέλει τύχη; Θέλει προσπάθεια; Πώς; Πρέπει να ψάχνεις με την ελπίδα πως ίσως, κάποτε, κάπου, βρεις το "μισό σου πορτοκάλι" ή αρκεί απλά να το θέλουν πραγματικά κι οι δυο; Δεν πολυπιστεύω στην τύχη. Πιστεύω πως ορίζουμε, με κάποιο τρόπο (εκουσίως ή μη), τη ζωή μας, έστω ως έναν βαθμό. Πρωτίστως, βέβαια, ορίζουμε τον εαυτό μας.

Πάντα;

Όχι όταν συναντήσεις εκείνον. Θεωρούσα πως αν ένοιωθες ότι χάνεις τον εαυτό σου, αυτό ήταν κακό. Όχι όμως όταν γίνεται για τον άνθρωπό σου. Όχι όταν σε κάνει να αισθάνεσαι καλά, γιατί τον κάνει να αισθάνεται καλά. Όχι όταν το δικό του χαμόγελο γι' αυτό που κάνεις, φέρνει χαμόγελο και στο δικό σου πρόσωπο, ακόμα και αν πρόκειται για κάτι που δε σ' αρέσει. Ακούγεται εύκολο; Δεν είναι. Ούτε προσπάθεια χρειάζεται όμως. Σίγουρα ακούγεται, τουλάχιστον, περίεργο. Ακόμα πιο περίεργο είναι να το ζεις. Στην αρχή σου κακοφαίνεται. Πολύ. Όσο όμως περνά ο καιρός και συνειδητοποιείς τι πραγματικά συμβαίνει, το απολαμβάνεις.

Φυσικά, υπάρχουν στιγμές που αμφιβάλεις, που νοιώθεις θύμα του άλλου ή ακόμα και του ίδιου σου του εαυτού. Όμως είναι μόνο φευγαλέες στιγμές. Αυτό που επικρατεί, είναι η γαλήνη κι η επιθυμία να του δοθείς. Ό,τι έχεις, ό,τι είσαι, να είναι για εκείνον.

Κάποιοι αυτό το λένε αγάπη. Κι όμως, δεν είναι αυτό. Ο καθένας από μας αγαπά πολλούς ανθρώπους γύρω του, δεν δίνεται όμως, δεν μπορεί να δοθεί ολοκληρωτικά σε κάθε έναν απ' αυτούς. Είναι ο Έρωτας. Καρπός του Χάους και της Γαίας. "Η δύναμη της ερωτικής αγάπης αλλά και η δημιουργική δύναμη της αεικίνητης φύσης. Το πρωτότοκο Φως που ευθύνεται για την ύπαρξη και την τάξη όλων των πραγμάτων στον Σύμπαν." Αυτός που σε κατακλύζει, σε ολοκληρώνει, σε γεμίζει, σε κάνει να θέλεις να βγεις να χορέψεις στους δρόμους. Αυτός που σου χαρίζεται και σε κάνει να χαρίζεσαι μόνο σε έναν. Αυτός που κάνει την ύπαρξή σου πιο όμορφη, πιο ανάλαφρη, πιο λαμπερή. Αυτός που, παρόλο που νόμιζες πως τον ήξερες, σου εμφανίζεται σ' όλο του το μεγαλείο και σε θαμπώνει. Αυτός που όταν έχει πλημμυρίσει πια κάθε σου κύτταρο, τότε ξέρεις, μπορείς να πεις για κείνον πως είναι "ο ένας". Αυτός που σε κάνει να ελπίζεις πως ίσως και για κείνον είσαι "η μία" και να ονειρεύεσαι τον παράδεισο...

Μόνο αυτό

Δεν ξέρω πότε πρέπει ή πότε μπορώ. Δεν ξέρω πότε δίνω ή πότε στερώ.

Δεν ξέρω τι να πω, τι να κάνω. Δεν ξέρω πότε χρειάζεται καν να πω ή να κάνω κάτι.

Δεν ξέρω τι περιμένεις. Δεν ξέρω τι μας περιμένει μπροστά.

Δεν ξέρω μέχρι πού μπορούμε. Δεν ξέρω αν γίνεται.

Ξέρω όμως πως θέλω να είμαι εδώ για σένα. Ενα αυτί να σ' ακούσει αν το χρειάζεσαι, μια

αγκαλιά να σε τυλίξει αν το θέλεις, μια κουβέντα να πω αν την έχεις ανάγκη, ένα χέρι να

κρατήσει το δικό σου αν το ζητήσεις.

Δεν ξέρω αν έχει αξία. Ξέρω μόνο πως το θέλω.